Ik lees ‘Identiteit’, een inspirerend boek van Paul Verhaeghe. Hierin de volgende twee visies op indentiteitsontwikkeling door de eeuwen heen, die ik ook regelmatig tegen kom in de dialoog over werkstijlverandering:

“In de ene opvatting is de mens in wezen goed, en de maatschappij moet er vooral voor zorgen dat die goede inborst ten volle tot ontwikkeling kan komen. In de andere visie is de mens in wezen slecht, en de maatschappij maat er streng op toe zien dat die slechte inborst zoveel mogelijk ingeperkt wordt. Een maatschappij waarin zelfrealisatie centraal staat, gaat uit van de veronderstelling dat de mens in wezen goed is - vandaar dat zelfrealisatie een goed idee is. Een maatschappij die uitgaat van een tegenovergesteld mensbeeld, zal gericht zijn op zelfverloochening; het gaat erom dat slechte in toom te houden. Regelmatige controle is noodzakelijk en de teugels moeten strak aangehaald blijven. Deze opvatting heeft in het Westen de toon gezet, met de christelijke ethiek als voorlaatste vormgeving. Voorlaatste inderdaad. Tegenwoordig koesteren wij de illusie dat we ons daarvan bevrijd hebben, terwijl we met enige angst naar het volgende functioneringsgesprek  stappen en kinderlijk blij zijn als we een gunstige evaluatie krijgen…”

Gaat de zoektocht naar een eigen werkstijl, vaak onder de noemer Het Nieuwe Werken, in essentie niet vooral over de echte bevrijding?

 [zie ook ‘filosofie‘ en ‘methode’]

Eindelijk een beschouwing, te lezen als een reactie op ‘Yahoo’, waar ik me zeer bij aansluit (In de Volkskrant van zaterdag 6 april door Sander van Walsum).

”...in die zelfanalyse van de falende thuiswerker manifesteert zich niet de klaploper die Frederick Taylor voor zich zag. Eerder verschijnt een gewetensbezwaarde die vreest de weelde van de vrijheid niet te kunnen dragen. Liever dan zijn eigen meester te zijn, onderwerpt hij zich aan de tucht van het kantoor…” lees hier het artikel

 [zie ook filosofie]

Ik ben in februari gestart met de opleiding tot ‘denk adviseur’: Leergang Interventie Kunde (LIK). Wat zegt u? Adviseren in denken? Daar gaan we:

“De kunst van denkadviseren: problemen herkenbaar maken als het gevolg van overtuigingen, zienswijzen en idealen die ‘discours gebonden’ zijn, in plaats van het gevolg van omstandigheden ( feiten, doelen, stucturen, etc.) die zich ‘in de werkelijkheid’ als ‘feiten’ lijken voor te doen.

Een denkadviseur kan de klant stimuleren speling toe te laten, door zelf met de taal die hij inbrengt steeds buiten de codes van de taal van de klant te blijven en/of door voor de klant aannemelijk te maken (met verleidende of argumenterende taal, soms uit een heel ander discours !) dat de overtuigingen van de klant weliswaar ‘mogelijk’ en legitiem zijn, maar dat die gelukkig niet ‘noodzakelijk’ of bijvoorbeeld moreel onbetwistbaar zouden zijn!

Hoe meer verleidend, subtiel, aandachtig, respectvol en bescheiden de adviseur dit taalspel speelt ( of meespeelt), des te groter is de kans dat de klant tijdens het adviesgesprek de ruimte en vrijheid gaat ervaren om - soms met een olijk sprongetje – zijn/haar ‘oude overtuigingen’ los te laten en tot geheel nieuwe inzichten ( ideaalbeelden en interpretaties ) te komen.” 

Aldus het discours van Edu Feltman…

Bron: Hart

Net begonnen in het boek ‘Verdraaide Organisaties’, waarin Wouter Hart een mooi inzicht biedt over hoe de systeemwereld dominanter is geworden over de oorspronkelijke bedoeling van een organisatie.

Kijkend naar het model van Hart is het van buiten de cirkel naar binnen de cirkel denken dominant geworden (het systeem bepaalt, er is geen echte interesse in de klant of vraagstuk, ‘computer says no’). Door juist van binnen naar buiten te denken worden systemen weer ondersteunend en niet leidend. Bovendien wordt eigenaarschap, het toe-eigenen van je werk, gestimuleerd. Door te herinneren aan de bedoeling, voor jezelf, je klant en je organisatie, op zoek naar het antwoord op de vraag; wat is jouw werkstijl? Wat was ook weer de bedoeling?

Vanmiddag als dank voor een jaar samen onderzoeken, boeken van The School Of Life cadeau gedaan aan MT en RvB. Filosofie voor onder de kerstboom, want zoeken naar een eigen werkstijl is een filosofische vraag. Toch?

Onderzoek Berenschot: ‘HNW levert minder op dan gedacht’. Mijn interpretatie: HNW gaat tot nu toe met name over ‘ont-eigenen’, zorgen dat er meer vrijheid komt, door middelen aan te passen. En dan? De worsteling zit in het ont-eigenen én ‘toe-eigenen’, opnieuw eigen maken: Hoe kom je vervolgens tot een nieuwe, eigen werkstijl? In het onderzoeken daarvan zit de echte vernieuwing. [zie ook ‘Filosofie’]

Weer eens wat anders, een denkfestival, georganiseerd door The School Of Life en Brandstof in de Beurs van Berlage. Mooie injecties van 18 min. van o.a. Ad Verbrugge over anders omgaan met geld en waarde; “geld maakt los van ambachtelijkheid”, René Ten Bos, anti-managementfilosoof “werk is kut”, Joris Luyendijk met een mini-betoog vooral niet te gaan studeren maar vooral eerst “te proeven van de empirie” en natuurlijk Alain de Botton als hoofdgast over meer denken over sex…